Moja choroba nie zniknęła jeszcze całkowicie, lecz czuję się lepiej. Przynajmniej fizycznie, gdyż znowu mam cholernego doła. Już od dawna nie popadałem w depresję. A wcześniej zdarzało się to nagminnie. Myślałem, że te czasy już nie wrócą. A teraz znowu chce mi się wrzeszczeć. Na dodatek nie potrafię dokładnie sprecyzować, co mnie tak gniecie. Tylko z okna wyskoczyć. Na szczęście mieszkam na pierwszym piętrze. I mam nadzieję, że moje skłonności autodestrukcyjne zniknęły całkowicie. I tak zbyt dobrze to pamiętam. Czuję ostatnio, że liczba ludzi, z którymi mogę pogadać, spada w zastraszającym tempie. W końcu zostanę przed monitorem klikając do moich ostatnich przyjaciół i znajomych w necie. Z ludzi, których znam w realu jest parę osób, które szanuję i chętnie z nimi rozmawiam, jednak ostatnio, większość z nich nawet się nie odezwie. W sumie to ich sprawa. Kto ma miękkie serce musi mieć twardą dupę. Moja jest już zdrowo obita. Ale to nic. Taki los. Może powinienem całkiem zagłębić się w virtualu? Pozdrawiam…

Ramirez_81